फलक
.................................................. मुखपृष्ठ ( होमपेज) ........................................ आमच्याविषयी थोडेसे... ........................................ संपर्क ..................................................

संध्याकाळ

(वृत्त-शार्दूलविक्रीडित)

संध्याकाळ असे : रवी उतरतो आहे समुद्रावरी,
त्याचें बिम्ब सुरेख चुम्बिल पहा लाटांस या लौकरी;
मातीला मिळुनी गळूनि पडलें तें पुष्प जाई जसें,
लोपाला लहरींत मंडलहि हें जाईल आतां तसें.                 १

आकाशीं ढग हे पहा विखुरले, त्यांच्यावरी सुन्दर
रंगांच्या खुलती छटा, बघुनि त्या येतें स्वचित्तावर :-
हा मृत्युंगत होतसे दिवस, तन्मस्तिष्कपिंडावरी
येती अक्षयमोक्षसिन्धुलहरी तेजोयुता यापरी !                २

पक्षी हे घरट्यांकडे परतुनी जातात कीं आपुले,
त्यांलागीं किलबील शब्द करुनी आनन्द देती पिलें;
गाई या कुरणांतुनी परततां हम्बारवा फोडिती,
त्यांचे उत्सुक वत्स त्यांस अपुल्या दीनस्वरें वाहती.         ३

आनन्दी दिसती युवे, फिरकती जे या किनार्‍यावरी,
ध्याती ते निज सुन्दरींस, गमतें, उल्हासुनी अन्तरीं;
जी ही मन्दिराजि पैल दिसते, तीच्या गवाक्षांतुनी
झाल्या त्या असतील हृष्ट युवती चित्तीं असें आणुनी:-       ४

“अस्तालागुनि जातसे दिनमणी; रात्री अहा येतसे !
रात्री ! जादु किती विलक्षण तुझे नामामधें गे वसे !
प्रेमाचें हृदयीं उषीं कुमुद जें संकोच गे पावलें
देसी त्यास विकास ! चित्त म्हणुनी नाथाकडे लागलें !”     ५

संध्येला प्रणयी तुम्ही जन सुखें द्या हो दुवा; मी करीं
हेवा तो न मुळीं; नसे प्रण्य तो माझ्याहि का अन्तरीं?
आहें मी घर सोडुनी पण दुरी; चिंत्तीं म्हणूनी असें
मी संध्यासमयी उदास;- अथवा व्हावें तरी मीं कसे ?       ६

सावंतवाडी, जानेवारी १८९३
करमणूक, २३ जून १८९४, पृ. २३८
काव्यरत्नावली, वर्ष १६
अंक २, फेब्रुवारी १९०४, पृ. २९-३०
'यथामूल आवृत्ती', १९६७, पृ. ८६

केशवसुतांचा जीवनपट

फलक