फलक
.................................................. मुखपृष्ठ ( होमपेज) ........................................ आमच्याविषयी थोडेसे... ........................................ संपर्क ..................................................

स्वर्ग, पृथ्वी, आणि मनुष्य

(वृत्त-शार्दूलविक्रीडित)

आरम्भीं, म्हणजे मनुष्य नव्हता तेव्हां, क्षितीपासुनी
होता स्वर्ग न फार दूर, अपुल्या कान्तिप्रसन्नेक्षणीं
तो पृथ्वीप्रत सौख्य नित्य वितरी, तेव्हां पुढें त्यावरी
गेली प्रीति जडूनि गन्धवतिचे चित्तांत भारी खऱी.            १

निर्मीला नर नन्तर स्वतनुच्या तीनें मुळीपासुनी
इच्छा आपुलिका धरुनि हृदयीं ही : - गायनें गाउनी
स्वर्गा आळवुनी नरे सुकुशलें मोहूनियां टाकिजे,
स्वर्गां येउनि खालतीं मग तिशीं प्रेमें सदा राहिजे.           २

या दुष्टें, पण, मानवें स्वजननीपृथ्वीस ताडूनियां
लाथेनें, अपुल्या मनीं अथविलें स्वर्गावरी जावया;
ती पाहूनि कृतघ्नता निजमनीं तो स्वर्ग जो कोपला,
आवेशांत उडूनि दूरवर तो जात तधीं जाहला.                ३

तेव्हांपासुनि ही धरा झुरतसे ! माते ! चुकी जाहली ! –
स्वर्गा ! तूंहि अम्हां क्षमस्व सदया ! –ये खालता भूतलीं –
ये बा ! आणिक या धरेस अगदीं देऊं नको अन्तर ! –
आहे तुजवरी तसेंच बसलें स्वर्गां ! तिचें अन्तर.            ४

खेड, ११ एप्रिल, १८९०
मनोरंजन आणि निबंधचंद्रिका.
वर्ष ५, अंक ४, ऑक्टोबर १८९१, पृ. २
'यथामूल आवृत्ती', १९६७, पृ. ५८

केशवसुतांचा जीवनपट

फलक