फलक
.................................................. मुखपृष्ठ ( होमपेज) ........................................ आमच्याविषयी थोडेसे... ........................................ संपर्क ..................................................

म्हातारी

(जाति-चंद्रकला)

घेउनि हृदयाशीं           सुतेला, स्थित मी दाराशी;
म्हातारी आली            तरंगत, मुलगीला दिसली;
हात पुढें केले              धराया तिला तिनें अपुले;
तिच्या शिरावरुनी        तधीं ती गिरक्या घे उडुनी;
हासत वरि करुनी        हात, ती धरुं झटे फिरुनी;
त्या चलनें वरती         उडाली म्हातारी परती;
खिदळत तें बघतां        उडाया पाही मम दुहिता !
दडपण संसृतिचें          निघालें मम चित्तावरचें;
मन्मनही लागे            तरंगूं म्हातारीसंगें!
वारा तों तिजला           लागला दूरच न्यायाला.
चुम्बुनि वत्सेला
वदें मी मग म्हातारीला:-

“थांब, थांब ! जाशी      अशी कां? फिर ये गे मजशी
वयस्कता माझी          म्हणुनि जर करिसी इतराजी,
तर माझी सोनी           पाहुनी, ये गे परतोनी !
तुजला पाहूं दे             तियेला, खिदळत राहूं दे !
मज व विसरुं दे,         मुग्ध-मधु-बाल्यीं उतरुं दे !
ते दिन पुष्पांचे,          कोवळ्या किरणीं खेळाचे !
हे दिन-हाय !-
हे दिन चिन्तांचे        परन्तु लटिकें हंसण्याचे !
हे दिन.... जाऊं दे !
मला तुज गाणे गाऊं दे !

म्हणती म्हातारी              तुज, कधीं होतिस तरुण परी !
तव जनि मृति न दिसे,      अजामर रुप तुझे भासे !
कोठुनि तूं येशी,              न वदवे, कोठें तूं जाशी;
स्वैरपणें भ्रमसी,
यद्दच्छा मूर्तच तूं गमसी !

“येशी तूं का गे                यक्षिणी कुंजांतुनि?- सांगे
कैशा वागुनिया               मिळविती अक्षय यौवन त्या?
झिजवित नित्य जिणें      तयांला पडतें का मरणें ?
वद त्यांची रीती
घ्यावया आम्ही लागूं ती.

“वा गन्धर्वांचें             विमानच सू्क्ष्मरुप साचें
वद असशी का तूं        तरंगत वातावरणांतून ?
सूक्ष्म देह धरुनी         असति का तुजवरि ते बसुनी ?
दिव्य असें गाणें         गात ते असतिल सौख्यानें;
तें मज पाप्याला         कशाचें ये ऐकायला !
परि मम वत्सेंतें         गमें तें परिसाया मिळतें;
म्हणुनिच उल्हासें
अशी ही वेडावुनि हांसे !

“अज्ञातामधला              मूर्त तूं गमसी ध्वनि मजला;
अर्थ तुझा कोण             मला तो देइल सांगोन ?
कळेल जर मज तो,        तर जगीं भरला जो दिसतो-
मी ते अंधार
लोपवूं झटेन साचार !

“खपुष्प तूं असशी        काय गे? – सांगुनि दे मजसी;
तुझे रंग वास              न कळती मर्त्य मानवास
जर ते कळतील          तर इथें स्वर्गच होईल !
मग तुज धरणातें
मुलांपरि मोठे झटतिल ते !

“स्वरुप सत्य तुझें        मुळींही तें मजला नुमजे;
तरी तुझ्या ठायीं          वसतसे अद्भुत तें कांही;
प्रत्यक्षांतुनि तें            परोक्षीं शीघ्र मला नेतें;
तेथें स्वच्छंदें              विचरतां मोद मनीं कोंदे;
मग गणमात्रांतें
जोडणें केशवपुत्रातें.”


- २५ जानेवारी १९०१
मासिक मनोरंजन, वर्ष ७, अंक ११, मे १९०२, पृ. २६४

केशवसुतांचा जीवनपट

फलक