फलक
.................................................. मुखपृष्ठ ( होमपेज) ........................................ आमच्याविषयी थोडेसे... ........................................ संपर्क ..................................................

प्रणयकथन

(जाति-साकी)

म्हण मला आपला ‘प्रिय-जिवलग’ हे मधुरे !
वद असे मजवरी प्रेम तुझें गे तारे ! जिवलगे !        ।।ध्रु.।।

जें वाटे तें वदण्याहुनि तदनुरुप बरवें करणें,
सुज्ञ सांगती व्यवहारीं हा नियम निज मनीं धरणें;
शहाणपण हें लौकिक सखये गुंडाळुनि तूं ठेवीं,
क्षणभर त्याच्या विरुद्ध मजला निज वर्तन तूं दावीं.
म्हण मला आपला ‘प्रिय-जिवलग’ हे मधुरे !                १

हार तुरे हे मजकरितां तूं असती सुंदर केले,
अगुरुची ही उटी सुवासिक सिद्ध असे या वेळे;
यावरुनि जरी शंका न उरे मला तुझ्या प्रणयाची
तरीहि वेड्यापरि मी तुजला तसें वदाया याचीं !
म्हण मला आपला ‘प्रिय-जिवलग’ हे मुधरे !                २

व्यवहाराची काय कसोटी प्रीतीला लावावी ?
प्रीतीपुढती सुज्ञपणाची काय थोरवी गावी ?
विसर विसर तूं व्यवहाराला, विसरहि सुज्ञपणाला,
आणिक वेडी होउनि वद जें व्हावें या वेड्याला !
म्हण मला आपला ‘प्रिय-जिवलग’ हे मधुरें!                 ३

जलाशयाला झरी मिळाया असतां जात, तयाला
निज मंजु रवें न काय विवरी ती अपुल्या प्रणयाला?
नदी निधीला भेटायला जातां ती वेगाने,
काय बरें स्वप्रिया कथाया गाते खळखळ गाणें ?
म्हण मला आपला ‘प्रिय-जिवलग’ हे मधुरे                 ४

सागरलहरी किनार्‍यास गे वळघे आलिंगाया,
किति निस्सीम प्रेमघोष ते करिते वद समयीं त्या ?
हवा गिरीशीं रमावयाला त्वरित गतीनें धांवें
प्रणयकथन तें तीचें तुझिया श्रवणां काय न ठावें ?
म्हण मला आपला ‘प्रिय-जिवलग’ हे मधुरे !               ५

सांगितल्या या प्रणयवतीचें वळण तुवांही घ्यावें,
मौन असें हें काय म्हणुनि तूं वद गे स्वीकारावें?
ताम्बूल असो, मधुपर्क असो, असो पुष्पशय्याही,
येइल तुझिया आशयास का पुरी व्यक्तता यांही?
म्हण मला आपला ‘प्रिय-जिवलग’ हे मधुरे!                 ६

जड हस्तांच्या मर्यादित या कृतींमधें पर्याप्ति
जडातीत त्या मनोगताची कशी बरे व्हावी ती ?
शुक्तिपुटीं जर समाविष्ट तो रत्नाकर होईल,
उपचारीं निस्सीम प्रीतिहि पुरती समजावेल !
म्हण मला आपला ‘प्रिय-जिवलग’ हे मधुरे !               ७

स्वाभिप्राया विदित कराया एकच साधन मोठें-
जिव्हाग्रीं तें; पहा विचारुनि मनीं खरें कीं खोटें ?
दों हृदयांच्या संगमसमयी कसल्या लौकिकरीति-
घेउनि बससी सोड लाडके मर्यादेची स्फीति !
विसर तर झणीं व्यवहाराला विसर शहाणपणाला,
आणिक वेडी होउनि वद जें व्हावें या वेड्याला !
म्हण मला आपला ‘प्रिय-जिवलग’ हे मधुरे !
वद असे मजवरी प्रेम तुझें गे तारे !                         ८

- काव्यरत्नावली, वर्ष ११, अंक २,
ऑगस्ट १८९८, पृ. ३१-३३

केशवसुतांचा जीवनपट

फलक